Nadmierna potliwość jest schorzeniem upośledzającym codzienną aktywność i jakość życia, dotykającym od 2-3% populacji. Częściej występuje u mężczyzn niż u kobiet. O patologicznej nadpotliwości mówimy, gdy wytwarzanie potu przekracza 50mg/5min, tzn. pot spływa strużkami spod pach, kapie z rak, a wydzielanie w ogromnych ilościach na stopach powoduje rozmakanie butów.
Pierwszym etapem leczenia jest wykonanie testu Minora, który polega na określeniu stopnia zaawansowania nadpotliwości oraz obszaru, który poddajemy leczeniu. Test jest nieinwazyjny, szybki i bezpieczny. Im ciemniejszy obszar, tym większa nadpotliwość.
Leczenie nadpotliwości polega na wstrzyknięciu odpowiedniej dawki toksyny botulinowej (dawka zależna od stopnia zaawansowania i miejsca wystąpienia nadpotliwości) w:

• dół pachowy;
• stopy;
• dłonie;
• czoło;
• skóra owłosiona;
• warga górna.

Wyróżnia się miejscową nadmierną potliwość, która dotyczy stóp, dłoni i, w około 30-40% przypadków pach oraz uogólnioną, która dotyczy całego ciała (występuje znacznie rzadziej).
Pierwsze objawy pojawiają się zwykle w dzieciństwie lub w okresie dojrzewania, a największe nasilenie przypada na wiek 20-30 lat. Istnieje kilka czynników, które mogą nasilić nadmierną potliwość takie jak ćwiczenia fizyczne, ciepło lub zimno, stres, lęk lub silne emocje oraz alkohol, kawa lub herbata, palenie, gorące lub pikantne potrawy.
Należy jednak podkreślić, że nie jest prawdą, ze nadmierna potliwość wiąże się z przykrym zapachem ciała, zapach kojarzony przez niektórych z nadmiernym poceniem się, w rzeczywistości jest następstwem działania bakterii kolonizujących miejsca, w których długo utrzymuje się pot.
Nadpotliwość to również duży problem psychologiczny. Pacjenci żyją w ciągłym poczuciu dyskomfortu emocjonalnego, braku pewności siebie i wstydu. Nawet tak proste czynności, jak podanie dłoni, uprawianie sportu, uczestniczenie w spotkaniach rodzinnych i z przyjaciółmi stanowią dla nich duży problem. Czas poświęcony na toaletę, ciągłą zmianę ubrań, kilka, a nawet kilkanaście razy dziennie wymianę butów, zajmuje większość dnia.
\Wymienione powyżej czynniki powodują u pacjentów zaburzenie relacji międzyludzkich i ograniczenie satysfakcji z pracy zawodowej, czasami nawet stają się powodem zmiany profesji. Życie w ciągłym stresie i napięciu, rezygnacja z planów, zamierzeń i coraz częstsze minimalistyczne podejście do zadań związanych z aktywnością zawodową, towarzyską i osobistą powoduje narastające poczucie wyobcowania, w konsekwencji doprowadzając do depresji.

Nadpotliwość jako schorzenie, dotyczy dość dużej grupy osób, a więc pisanie o niej, zarówno w prasie medycznej, jak i codziennej, powinno zmniejszyć poczucie wstydu u wielu osób i poinformować o istnieniu skutecznej metody leczenia jaką jest terapia toksyną botulinową.

Przełom w leczeniu nadpotliwości stanowi wprowadzenie do lecznictwa toksyny botulinowej typu A. Prowadzone badania kliniczne potwierdzają skuteczność metody, a sam zabieg jest nieinwazyjny i dość prosty do przeprowadzenia. Wykonany przez doświadczonego specjalistę, obarczony jest niewielkim ryzykiem objawów ubocznych, niemniej jednak pacjent musi być poinformowany o możliwości wystąpienia w przypadku leczenia nadpotliwości dłoni, czasowego ograniczenia czynności manualnych (np. zapięcie guzika). Terapia diametralnie zmienia jakość życia pacjentów, przywracając im pewność siebie, komfort psychiczny, powrót do pełnej aktywności zawodowej i towarzyskiej, co potwierdzają kilkuletnie doświadczenia z użyciem toksyny botulinowej.
W naszej Klinice dr Ewa Kaniowska przeprowadziła badania pilotażowe nad stosowaniem botoxu w leczeniu nadpotliwości okolicy czoła i skóry owłosionej głowy. Terapia daje bardzo dobre efekty, a nasi pacjenci, którzy wykonują często zawody wymagające wystąpień publicznych lub kontaktów z innymi ludźmi - odczuwają ogromną poprawę , która znacząco wpływa na ich życie zawodowe. Wyniki tych badań były prezentowane na zeszłorocznym światowym kongresie Dermatologii Estetycznej w Paryżu, w Stanach Zjednoczonych na kongresie AAD (luty 2004, Nowy Orlean), na dermatologicznym kongresie w Bydgoszcz. Temat był ponownie rozwijany na Kongresie w Paryżu w październiku 2005.